06. ਅਜੀਬ ਸ਼ਹਿਰ। From Village to Toronto

ਲੰਘੇ ਸਿਆਲ਼ੇ ਮੇਰੀ ਡਰੰਮੀ ਚੋਂ ਆੱਟਾ ਮੁਕਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਿੱਲੂ ਵਾਂਙ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਵੀ ਬਹੁਤੀ ਚਮਕ ਪਈ। ਘਰ ਦੇ ਨੇੜ੍ਹੇ ਚਰਚ ਦੇ foodbank ਚ਼ ਨਾਮਣਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ-ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਜੋਗੀ ਰਸਦ ਵੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਚਿਰਾਂ ਬਾਅਦ ਭੁੰਨ ਕੇ, ਲੂਣ ਤੇ ਨੀਂਬੂ ਰਲ਼ਾ ਕੇ ਖਾਧੀ ਲਸਣ ਦੀ ਗੰਢੀ ਅਸਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।

ਢਿੱਡ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟੀ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚਮਕ ਪਈ। ਮਖਾਂ ਸੁਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਹੱਸ-ਹੱਸ ਦੇਵੰਦੇ ਨ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਰਜੇ ਆਲ਼ੇ ਨਿੱਤ਼ ਭੁੱਖ ਨਾਲ਼ ਲੜਨ ਜੋਗ੍ਹਾ ਕਰਦੇ ਨ। ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਦੋ-ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਚ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਆ ਕੇ ਏਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ਼ ਹੱਥ ਵਟਾਇਆ ਕਰਾਂ।

ਇਹ ਲੋਕ ਮੰਨ ਗਏ। ਕੁਝ ਕੁ ਦਿਨ Eਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ਼ੋਂ ਕੰਮ-ਮੱਤ ਸਿੱਖੀ, ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ਨ ਘਰ ਲਿਆਇਆ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਆਵੋਕਾਡੋ ਦੇ ਤੜਕੇ ਲਾਵੰਦਾ ਹੋਂਦਾ ਸਾਂ। ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਸੋਈ ਚ ਸੁਨੱਖੇ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਤਾਂ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਰਸੋਈਆ ਲੱਗਣਾ ਏ? ਮਖਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲਗਦੇ ਤਾਂ ਬਹੁੰ ਗ਼ਰੀਬ ਓ, ਪਰ ਮੈਂ ਯਤਨ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਵਾਂ। ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮਹਾਂਰਾਜ (ਰਸੋਈਆ) ਨੂੰ ਮੰਗਲਵਾਰ ਤੋਂ ਸਲਾਦ ਬਣਾਵਨ, ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਧੋਵਣ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ।